Διήμερο Δράσης & Ενημέρωσης Για Το Μεταναστευτικό Και Το Φράχτη Στον Έβρο

Ακολουθεί το κείμενο της ανοιχτής Συνέλευσης Ορεστιάδας
 

ΤΙ ΚΑΝΕΙ ΝΙΑΟΥ ΝΙΑΟΥ ΣΤΑ ΔΕΛΤΙΑ ΕΙΔΗΣΕΩΝ;

Εδώ και ένα περίπου μήνα έχουμε γίνει θεατές σε ένα χιλιοπαιγμένο έργο: αυτό της ποινικοποίησης τρόπων ζωής , σκέψης και έκφρασης με πρωταγωνιστές τις επίσημες αρχές του κράτους (αστυνομικές, δικαστικές) και τους επίσημους αυλικούς τους (ΜΜΕ).

Το απόγευμα της 14ης Γενάρη μέσα σε ένα κλίμα τρομοϋστερίας συλλαμβάνεται και οδηγείται στον εισαγγελέα η Φαίη Μάγιερ. Την απαγάγουν 10 περίπου κουκουλοφόροι μπάτσοι, της φοράνε κουκούλα και την οδηγούν στον 12ο όροφο της ΓΑΔΑ. Την γδύνουν με το ζόρι και της παίρνουν τα ρούχα. Με συνοπτικές διαδικασίες της απαγγέλλεται η κατηγορία της συμμετοχής σε τρομοκρατική οργάνωση της οποίας το όνομα δεν είχε προλάβει να εφεύρει η αντιτρομοκρατική. Η διαδικασία ολοκληρώθηκε χωρίς δικηγόρο και χωρίς η κατηγορούμενη να έχει γνώση του κατηγορητηρίου. Τι κι αν δεν υπήρξε κανένα σαφές στοιχείο για να τεκμηριώσει τις κατηγορίες? Γι αυτό υπάρχουν τα ΜΜΕ. Σε μία προσπάθεια διαπόμπευσης της πλέον κατηγορούμενης και ποινικοποίησης του...γενεαλογικού της δέντρου, ακούστηκε από τα κυρίαρχα κανάλια ότι οι γονείς της συμμετείχαν σε τρομοκρατικές ενέργειες, πράγμα που φυσικά γρήγορα διαψεύστηκε. Κατά την απολογία της προκύπτει διαφωνία ανάμεσα στην ανακρίτρια που προτείνει περιοριστικούς όρους και στον εισαγγελέα που προτείνει προφυλάκιση και γι αυτό αφήνεται προσωρινά ελεύθερη. Στις 10/2 κρίνεται τελικά προφυλακιστέα καθώς θεωρείται ύποπτη φυγής από τη χώρα και με το σκεπτικό ότι “κατείχε και διάβαζε δημοσιευμένα κείμενα ατόμων που η ίδια αποκαλούσε πολιτικούς κρατούμενους”, κείμενα τα οποία μπορεί να βρει και να διαβάσει ο καθένας, εφόσον υπάρχουν σε ειδησεογραφικά κέντρα στο internet.

Αυτό το τσίρκο που λέγεται κρατικός μηχανισμός και δεν είναι άλλο παρά ο συντονισμός μπάτσων και δημοσιογράφων, πάντα με τις πλάτες πολιτικών, παίζουν μια παράσταση ποινικοποιώντας αντιλήψεις, φιλικές σχέσεις και... συνωνυμίες, με σκοπό να χειραγωγήσουν την ελληνική κοινωνία τηλεθεατών, μέσω του φόβου και του τρόμου των δελτίων ειδήσεων. Τελικά αυτό που καταφέρνουν είναι να ενοχοποιούν όποιον αντιστέκεται κι αγωνίζεται, και να στρέφουν τον κόσμο εναντίον τους, μειώνοντας έτσι κάθε ενδεχόμενο αμφισβήτησης.

Ε να λοιπόν που επαληθευόμαστε για άλλη μια φορά:

Το κράτος είναι ο μόνος τρομοκράτης.

Μέσα απ' τα δελτία ειδήσεων σας μιλάει η αστυνομία.

ΥΓ: Το έντυπο που κρατάτε είναι αναρχικό, οπότε μόλις το διαβάσετε, αν δε θέλετε να καταλήξετε σε κάποιο κελί, καταστρέψτε το. Επίσης φροντείστε να ξεφορτωθείτε ή να κρύψετε άλλα έντυπα ή βιβλία τέτοιου περιεχομένου, που μπορεί να έχουν φτάσει στα χέρια σας. Μπορεί να βρεθείτε κατηγορούμενοι για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση, εσείς, οι φίλοι σας, οι γονείς σας, τα παιδιά σας και τα κατοικίδια σας.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΦΑΙΗ ΜΑΓΙΕΡ ΚΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ

 Κείμενο από παρέμβαση στο κέντρο της Δράμας.

Υπογράφουμε για την ΆΜΕΣΗ αποφυλάκιση της Φαίη Μάγιερ ΕΔΩ

Έκτακτη παρέμβαση αντιπληροφόρησης για τα γεγονότα στη Νομική

Από την Τρίτη 25 Ιανουαρίου που ξεκίνησε ο πολιτικός αγώνας των 300 μεταναστών, με το έσχατο όπλο διεκδίκησης δικαιωμάτων, την απεργία πείνας, ξεκίνησε και ένα οργιαστικό παιχνίδι παραπληροφόρησης από τα κυρίαρχα μέσα (τηλεόραση, εφημερίδες, ραδιόφωνο). Μέσα σ’ ένα κλίμα ξενοφοβικού και νέο-ρατσιστικού παραληρήματος, αναδείχθηκε σε μείζον εθνικό θέμα το ζήτημα της άρσης του ασύλου – μακάρι να έδειχναν και τον ίδιο ζήλο για την άρση της βουλευτικής ασυλίας – για τους «καταληψίες» της Νομικής μετανάστες-απεργούς πείνας, ενώ αποσιωπήθηκε εντελώς το γεγονός ότι ο χώρος στον οποίο είχαν εγκατασταθεί βρισκόταν υπό ανακαίνιση και θα ετίθεντο σε λειτουργία από τον Σεπτέμβριο. Η άρση του ασύλου, δεν δικαιολογείται σε καμιά περίπτωση από την στιγμή που δεν τελέσθηκε καμία απολύτως αξιόποινη πράξη κατά της ανθρώπινης ζωής, ούτε και σημειωθήκαν υλικές ή άλλες ζημιές στο κτίριο.

Η απόφαση για την μαζική απεργία πείνας πάρθηκε από την ενεργή κοινότητα μεταναστών στην Κρήτη, (άνθρωποι που ζουν κι εργάζονται χρόνια στην Ελλάδα, χωρίς ένσημα, χωρίς ασφάλιση, με ταπεινωτικούς μισθούς –αισχροκέρδεια για τα αφεντικά- χωρίς τη σιγουριά ότι και την επόμενη μέρα θα μπορέσουν να παλέψουν, με συνεχόμενα εργατικά δυστυχήματα που αποσιωπούνται διαρκώς) ύστερα από επανειλημμένες συνελεύσεις, και δεν υποκινήθηκε από καμιά πολιτική παράταξη ή χώρο, όπως προπαγανδίζουν τα ΜΜΕ.

Προκειμένου το κράτος να ηρεμήσει το κλίμα που δημιουργήθηκε και να ικανοποιήσει τους “αγανακτισμένους πολίτες” το βράδυ της Πέμπτης, ύστερα από πολύωρο σωματικό και ψυχικό βασανισμό των απεργών πείνας (που ας σημειωθεί ότι βρίσκονταν στην τρίτη μέρα της απεργίας τους) και του αλληλέγγυου κόσμου που βρίσκονταν έξω από την Νομική, με επίμονες διαπραγματεύσεις-εκβιασμούς, οι 250 μετανάστες μεταφέρθηκαν στο υπόγειο του κτιρίου ενός ιδιώτη στην Πατησίων, το οποίο δεν πληροί καμία απολύτως από τις συνθήκες υγιεινής διαβίωσης (δεν υπήρχαν ούτε τουαλέτες, ούτε θέρμανση).

«Ζητάμε από το ελληνικό κράτος να σταματήσει αυτή την αδικία. Ζητάμε νομιμοποίηση για όλους τους μετανάστες που ζουν και εργάζονται σε αυτή τη χώρα. Ζητάμε ισότητα στα δικαιώματα και στις υποχρεώσεις. Θέλουμε τα νόμιμα χαρτιά μας για να υπάρχουμε, να βγούμε απ το σκοτάδι και να ζήσουμε στο φως, να περνάμε ένσημα για να μπορούμε να μπούμε σε ένα νοσοκομείο όταν αρρωστήσουμε, να ταφούμε σαν άνθρωποι όταν πεθάνουμε.»

Από ανοιχτή επιστολή των μεταναστών-απεργών πείνας

ΑΜΕΣΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΡΑΙΟΣ / ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Στηρίζουμε την Πανελλαδική Απεργία Πείνας Μεταναστών

Σήμερα, 25/01/2011 αρχίζει η μαζικότερη απεργία πείνας που έγινε ποτέ στην Ελλάδα, από 300 μετανάστες που ζητάνε μια αξιοπρεπή ζωή. 

Η απεργία θα λάβει χώρα στη Νομική Σχολή στην Αθήνα και στο Εργατικό Κέντρο στη Θεσσαλονίκη. 

Δεν είναι μόνοι τους, είμαστε μαζί τους.

Νομιμοποίηση χωρίς προυποθέσεις όλων των μεταναστών/τριων – Ίσα δικαιώματα για όλους τους εργάτες.

 Εδώ μπορείτε να βρείτε το κείμενο της συνέλευσης των απεργών, της πρωτοβουλίας αλληλεγγύης, καθώς κι άλλα κείμενα κι εξελίξεις.

Πανό αλληλεγγύης στα δικαστήρια

Το βράδυ της Κυριακής 5/12 κρεμάσαμε ένα πανό αλληλεγγύης για τους φυλακισμένους στα δικαστήρια, το οποίο και κατέβασαν μπάτσοι λίγα λεπτά αργότερα, προφανώς έπειτα από κάρφωμα. Το ότι η Δράμα είναι ρουφιανούπολη το γνωρίζαμε, αλλά το ότι θα ενοχλούσε τόσο πολύ ένα πανό, που θα κινητοποιούσε άμεσα 2 μηχανές των διας κι ένα περιπολικό μόνο σαν ανέκδοτο θα μπορούσαμε να το φανταστούμε.

Κάποιοι κρίνουν ότι κανένας Δραμινός δε χρειάζεται να ξέρει για την αποχή συσσιτίου, τις απεργίες πείνας και τον αγώνα εκατοντάδων κρατουμένων ενάντια στις άθλιες συνθήκες των "σωφρονιστηκών" κολαστηρίων, κι ότι η πόλη πρέπει να μείνει ως έχει. Ένα μαντρί αποκλεισμένο απ'ότιδήποτε προοδευτικό.
Θα διαφωνήσουμε.

Κείμενο για την Εξέγερση του 73 που μοιράσαμε στην πλατεία και στην αγορά της Δράμας

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ 73

Απ'τις 21 Απριλίου 1967, η ελλάδα βρίσκεται υπό την δικτατορική διακυβέρνηση του στρατού, η οποία έχει ορίσει μια κυβέρνηση μαριονέτα – την κυβέρνηση μαρκεζίνη. Κάθε έννοια ατομικής ελευθερίας τείνει να μηδενιστεί. Ειδικότερα, τείνει να εξαφανιστεί κάθε μορφή ελευθερίας που αμφισβητεί την εξουσία.

Από τον Φεβρουάριο του 73 έχουμε προσπάθειες φοιτητών για κατάληψη στη νομική που καταστέλλονται πάντα βίαια από τους χουντομπάτσους. Στις αρχές του Νοέμβρη του 73 η βαλτή απ'τη χούντα κυβέρνηση μαρκεζίνη κάνει δεκτά κάποια αιτήματα φοιτητών προς έκπληξη τους. Ήταν ένα μέτρο "φιλελευθεροποίησης" της χούντας η οποία βλέποντας το αδιέξοδο προσπαθούσε να εγκαταλείψει ομαλά την εξουσία. Παρ'όλα αυτά εκείνη την εποχή στους φοιτητές λόγω της συνδικαλιστικής τους δράσης, η οποία παρενοχλείται συστηματικά απ'τα όργανα του κράτους, υπάρχει έντονη ανησυχία και διάθεση αντίδρασης, ειδικά απ'τη στιγμή που γνωρίζουν ότι η δικτατορία φτάνει στο τέλος της.

Στις 4 Νοέμβρη γίνονται συγκρούσεις "αναρχικών στοιχείων" με τους χουντομπάτσους σε μια μαζική διαδήλωση για τα δεδομένα της εποχής, μετά από μνημόσυνο για τον γ.παπανδρέου.

Το ίδιο και μια βδομάδα μετά στις 12 Νοέμβρη, μια διαδήλωση εξελίσεται σε οδομαχίες αφού πρώτα προσπαθούν να καταθέσουν στεφάνι στο σύνταγμα στη μνήμη του γ.παπανδρέου.

2 μέρες μετά έχουμε και πάλι διαδηλώσεις. Κάποιοι φοιτητές είναι συγκεντρωμένοι στο πολυτεχνείο, ενώ φοιτητές από άκρα αριστερά και πέρα, είναι συγκεντρωμένοι στην νομική. Οι τελευταίοι ξεκινάνε για το πολυτεχνείο στο άκουσμα των προκλήσεων των χουντομπάτσων στους φοιτητές του πολυτεχνείου. Ουσιαστικά τη στιγμή που καταφτάνουν εκεί, αρχίζει η κατάληψη του πολυτεχνείου απ'τους φοιτητές. Μέχρι το απόγευμα, οι χουντομπάτσοι κάνουν εφόδους με σκοπό να διαλύσουν την συγκέντρωση χωρίς αποτέλεσμα, κι εγκαταλείπουν τον χώρο για να εκτονωθεί η κατάσταση. Το ίδιο βράδυ, περίπου 10000 φοιτητές στον χώρο του πολυτεχνείου κάνουν συνελεύσεις και μπαίνει κι επίσημα το θέμα της κατάληψης. Εκτός απ'τους φοιτητές στο πολυτεχνείο υπάρχουν κι εργάτες οι οποίοι συμμετέχουν με δικές τους συνελεύσεις για να δουν πως θα βοηθήσουν στην εξέγερση που ετοιμάζεται.

Να πούμε εδώ πως η επίσημη αριστερά είναι κατά της κατάληψης και κατά των εργατικών συνελεύσεων στο πολυτεχνείο. Συγκεκριμένα ζητάει από τους εργάτες να αποχωρήσουν γιατί τα εργατικά συνθήματα τους δε ταιριάζουν στον χώρο του πολυτεχνείου, φτάνοντας στο σημείο να χαρακτηρίσουν προβοκάτορες και πράκτορες της ΚΥΠ τους φοιτητές και τους εργάτες που έθεταν το θέμα της κατάληψης.

Στις 15 του μήνα και σύμφωνα με δηλώσεις του αλαβάνου, έγινε σύσκεψη στελεχών της αριστεράς με θέμα την διάλυση της κατάληψης. Συμμετείχαν εκπρόσωποι του ΚΚΕ και του ΠΑΚ. Ονόματα που φιγουράρουν στην πολιτική σκηνή με τον χαρακτηρισμό της "γενιάς του πολυτεχνείου" όπως ο λαλιώτης, ο τσούρας, η δαμανάκη, ο μαντζουράνης, ο ανδρουλάκης, ο τζουμάκας, το μόνο που κάναν σε εκείνη την εξέγερση είναι να προσπαθούνε να τη διαλύσουν.

Ναι λοιπόν, πράγματι εκπροσωπεί κάτι η “γενιά του πολυτεχνείου”. Το νταβατζηλίκι και το καπέλωμα.

Ευτυχώς δε μπορούσαν να ελέγξουν την κατάσταση γιατί πλέον η κατάληψη του πολυτεχνείου δεν είναι στα χέρια των φοιτητών μόνο αλλά και των εργατών, άνεργων, νεολαίων.

Ούτε την επόμενη μέρα καταφέρνουν μπάτσοι και επίσημη αριστερά να διαλύσουν την κατάληψη. Το απόγευμα γίνονται μαθητικές συνελεύσεις κι αποφασίζουν και οι μαθητές την επόμενη μέρα να απεργήσουν όλα τα σχολεία, ενώ απ'το μεσημέρι πάνω από 100000 διαδηλωτές συγκρούονται ήδη στους δρόμους της Αθήνας. Η αριστερά συνεχίζει να τους ονομάζει προβοκάτορες.

Εκείνο το βράδυ έχουμε και τους πρώτους νεκρούς από πυροβολισμούς των χουντομπάτσων. Ξεκινάνε προσπάθεις και για άλλες καταλήψεις κτηρίων όπως της νομαρχίας και των υπουργείων παιδείας, γεωργίας, δημόσιων έργων, δικαιοσύνης, μέχρι που λίγο μετά τα μεσάνυχτα ξεκινάνε οι πρώτες φάλλαγγες του στρατού με τανκς για το κέντρο της Αθήνας. Περικυκλώνουν το πολυτεχνείο κι ενώ οι εξεγερμένοι προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα τανκς με οδοφράγματα, τα μεγάφωνα μεταδίδουν "παιδιά μη ρίχνετε τίποτα εναντίον τους. Να τους υποδεχτείτε με την φράση αδέλφια μας φαντάροι!!!".

Στην πατησίων και στην αλεξάνδρας διαδηλωτές προσπαθούν να σπάσουν τον κλοιό.

Ο στρατός πλέον έχει τοποθετήσει μέχρι κι ελεύθερους σκοπευτές στις ταράτσες των γύρω κτηρίων και πολιορκεί κανονικά το πολυτεχνείο. Αφού μπουκάρουν λοκατζίδες και χουντομπάτσοι, γίνονται μάχες σώμα με σώμα. Πυροβολισμοί, θάνατοι, τραυματισμοί. Όσοι διαφεύγουν, συγκροτούν πορείες προς την πλατεία Βικτωρίας.

Στις 9 το πρωϊ υπάρχει γενικευμένη ένταση, χιλιάδες διαδηλωτές έξω απ'τον ΟΤΕ στην πατησίων προσπαθούν να καταλάβουν το κτίριο, ενώ γίνεται και προσπάθεια για κατάληψη του υπουργείου κοινωνικών υπηρεσιών στην Αριστοτέλους.

Γίνεται μεγάλη συγκέντρωση μαθητών στο σύνταγμα και διαλύεται από τον στρατό.

Μέχρι το πρωϊ στις 11 τα οδοφράγματα και οι συγκρούσεις συνεχίζονται στο κέντρο της Αθήνας, με σκοτωμούς, λυσσαλέες επιθέσεις από οδοφράγματα εναντίον του στρατού με κοκτέϊλ μολότωφ, μέχρι που κυρήσσεται από τη χούντα στρατιωτικός νόμος και σιγά σιγά ο στρατός υπερισχύει των διαδηλωτών με τη βοήθεια των όπλων.

Δεν επιμείναμε τυχαία στην πολεμική καταγραφή των γεγονότων, γιατί μόνο έτσι φαίνεται ο πραγματικός χαρακτήρας της εξέγερσης. Οι περισσότεροι από το σχολείο κι από την οικογένεια μας, μαθαίνουμε για την εξέγερση του πολυτεχνείου ότι ήταν κάτι σαν μια καθιστική διαμαρτυρία που καταστείλανε οι κακοί δικτάτορες. Τη ρομαντική ιστορία με τον ραδιοπομπό, το πασίγνωστο “Εδώ πολυτεχνείο” και τους νεκρούς αντιφρονούντες.

Αυτό που βλέπουμε όμως διαβάζωντας κάποιες μαρτυρίες ανθρώπων που συμμετείχαν στην εξέγερση είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Καταρχήν, ουσιαστική αντίσταση ενάντια στη χούντα δεν υπήρχε από κανέναν, μέχρι τη στιγμή που το ίδιο το στρατιωτικό καθεστώς άρχισε να “εκδημοκρατίζεται”, δηλαδή στα τέλη 72-αρχές 73 όπου και γίνανε μεγάλες απεργίες, διαδηλώσεις, όπως για παράδειγμα αυτή των αγροτών στα μέγαρα, καταλήψεις σαν αυτές τις νομικής και του πολυτεχνείου.

Μικροί και ξεκομμένοι πυρήνες αντίστασης μέχρι τότε, δημιουργούνταν πάντα από μεμονομένους ανθρώπους ή μικρές ομάδες οι οποίες συνήθως δεν είχαν σχέσεις μεταξύ τους πολιτικά. Περίπου 300 βόμβες σκάσανε από το 67 μέχρι το τέλος της χούντας. (Περίπτωση Αλέξανδρου Παναγούλη, Χρήστος Ρεκλείτης, ομάδα Καράγιωργα)

Η κατάληψη του πολυτεχνείου δεν ήταν μόνο φοιτητική. Υπήρξε πόλος έλξης για πολλούς αντιφρονούντες. (Εργάτες, Αγρότες, Άνεργοι, Μαθητές)

Αυτοί που συμμετείχαν στην κατάληψη δεν είχαν κοινούς στόχους. Ουσιαστικά το μόνο κοινό ήταν η εναντίωση τους στη Χούντα. Άλλα είχε στο μυαλό της η επίσημη αριστερά, άλλα οι δημοκράτες, άλλα οι αναρχικοί/αυτόνομοι.

Αυτοί που χαρακτηρίζονται ως “γενιά του πολυτεχνείου” είναι αυτοί που προσπαθούσαν από μέσα να σταματήσουν την εξέγερση η οποία ήταν πλέον γενικευμένη, κι όχι εξέγερση φοιτητών.

Η επίσημη αριστερά προσπαθούσε μέσα απ'τα συντονιστικά της κατάληψης να θέσει αίτημα “συγκρότηση κυβέρνησης εθνικής ενότητας” και χαρακτήριζε τους εξεγερμένους προβοκάτορες και πράκτορες. Σήμερα εξακολουθεί να κάνει το ίδιο με όποιον εξεγείρεται και προσπαθεί να σπάσει την αστική νομιμότητα.

Γιατί δε τα μαθαίνουμε όλα αυτά; μα γιατί μόνο έτσι θα μπορούσε η εξέγερση του πολυτεχνείου να είναι μια καθεστωτική επέτειος και “γιορτή”. Μια εξουσία που σέβεται τον εαυτό της δε θα μπορούσε παρά να παραχαράξει τα γεγονότα και να τα φέρει στα μέτρα της. Εξαφανίζοντας την εξεγερτικότητα της εξέγερσης... Κι αυτό είναι το κέρδος της εξουσίας. Ο συμβολισμός ενός γεγονότος, είτε είναι “καλός” συμβολισμός, είτε “κακός” είναι τεράστιο όπλο εξουσίας. Οι μύθοι είτε είναι στεφανωμένοι, είτε αμαυρωμένοι, δεν είναι τίποτα άλλο πέρα απ'τη γλώσσα της εξουσίας.

ΑΥΘΟΡΜΗΤΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΔΡΑΣΗΣ

ΝΟ PASARAN

Αφίσα για τις εκλογικές αυταπάτες