ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΔΡΑΜΑΣ - ΔΕΝ ΘΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΝΑ ΚΑΛΠΑΖΕΙ

Ο φασισμός στις μέρες μας καλπάζει.
Στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, ρατσιστικές επιτροπές κατοίκων με τις ευλογίες του κράτους και της αστυνομίας, χρήση της δημόσιας υγείας για λόγους δημόσιας τάξης (με πρόσφατα παραδείγματα τα περί υγειονομικών βομβών και τις διώξεις των οροθετικών εκδιδόμενων γυναικών), ΜΑΤ στη Χαλυβουργία που μας θυμίζει τη στρατιωτικοποίηση της εργασίας της εποχής του Χίτλερ, κυνήγια κατά των μεταναστών & των ρομά από παρακρατικές νεοναζιστικές ομάδες (που πλέον έχουν αποκτήσει και κοινοβουλευτική υπόσταση) παρέα με την αστυνομία.
Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΚΑΠΟΙΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ ΑΛΛΑ ΥΛΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ.
Στην περίοδο της οικονομικής κρίσης, όλο και περισσότεροι περισσεύουμε και το κράτος καλείται να μας ελέγχει, να μας καταγράφει, να μας καταστέλλει. Απόρροια αυτού είναι να ξεκινά με τους πιο αποκλεισμένους και στενεύοντας τον κλοιό να έρχεται πάνω σε όσους νομίζουν ότι δεν θα πληγούν ή ότι δεν τους αφορά, ΜΕ ΜΕΣΟ ΚΑΙ ΣΚΟΠΟ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ, ΤΗΝ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ.
Αργά ή γρήγορα όμως, όλοι εμείς που περισσεύουμε ή εθελοτυφλούμε μέσα στις εξατομικευμένες μας ζωές, θα βρεθούμε αντιμέτωποι με την κρατική ή παρακρατική διαχείριση αυτής της κατάστασης. Θα βρεθούμε με την εργασία μας υποτιμημένη, τη ζωή μας υποτιμημένη.
Τότε όπως και τώρα, έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα στην απάθεια (για δες για τι πράγματα τσακώνονται, εγώ δεν είμαι με κανέναν, εγώ και τα παιδάκια μου να’μαστε καλά, δουλίτσα με 300 ευρώ, ε και τι να κάνουμε...) ανάμεσα στο να γίνουμε ρουφιάνοι και παρακρατικοί (όργανα καταστολής, ελεγκτές, προϊστάμενοι, σεκιουριτάδες, πληροφοριοδότες, απεργοσπάστες, (ταγματ)ασφαλίτες, επιστάτες κι άλλα τέτοια ωραία) ή να οργανώσουμε τις ταξικές μας αντιστάσεις δημιουργώντας αντιφασιστικούς πυρήνες, οριζόντιες δομές και σχέσεις αλληλεγγύης, απέναντι σε ότι μας ετοιμάζουν: μισθούς πείνας, φτωχοκομεία αντί νοσοκομείων, καταστολή, στρατόπεδα συγκέντρωσης αλλοδαπών εργατών που εκδιώχθηκαν απ’τον τόπο τους με την ευγενική υποστήριξη μεταξύ άλλων δυτικών και του ελληνικού κράτους...
Βάση των παραπάνω καλούμε σε προβολή του ντοκιμαντέρ «Η Αγέλη Των Λευκών Λύκων» (Εξάντας) που περιγράφει την άνοδο του φασισμού στη Ρωσία. Θα γίνει κουβέντα γύρω από το πως αυτά τα φαινόμενα σχετίζονται με τη δική μας πραγματικότητα και πως μπορούμε ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ να τα αντιμετωπίσουμε, στο ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΔΡΑΜΑΣ την ΠΕΜΠΤΗ 09/08 στης 19:00.

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ-ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΡΑΜΑΣ

Αντιφασιστική παρέμβαση - Σάββατο 16 Ιουνίου

Σε μια κοινωνία γεμάτη ανθρώπους που κοιτάνε τον κώλο τους, ήταν βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα καταλήγαμε να ζουν-ανάμεσα-μας φασίστες και να μη τρέχει τίποτα.

Τι μας νοιάζει που συμπεριφέρονται σε κάποιους ανθρώπους σαν να'ναι ζώα, κι ακόμα
χειρότερα; αφού νιώθουμε αδύναμοι και καταπιεσμένοι, θα κοιτάξουμε κι εμείς με τη σειρά μας να καταπιέσουμε τους πιο αδύναμους από εμάς. Και θαρρούμε πως έτσι θα λυθεί το όποιο πρόβλημα, αλλά παρ' ́ολα αυτά συνεχίζουμε να γκρινιάζουμε για τη δική μας καταπίεση. Στο κάτω κάτω, δεν ενοχλούν εμάς, λένε, τους ξένους τραμπουκίζουνε, για "να-φύγουν".

Τους ξένους που ήρθαν από χώρες όπου το "δικό μας" κράτος, βοήθησε στην εξαθλίωση τους, στέλνωντας στρατό κι εξοπλισμό, βοηθώντας να υποκινηθούν εκεί τα "κατάλληλα" καθεστώτα. Κι αργότερα οι ευρωπαίοι "μας" το ξεπλήρωσαν με τη περίφημη συμφωνία -Δουβλίνο 2- όπου μετατρέψανε το ελληνικό κράτος σε κέντρο υποδοχής ξεριζωμένων, κάτι που απέφερε στην ελλάδα πολλαπλά οφέλη. Τζάμπα ή πάμφθηνη εργασία απ'τους μετανάστες χωρίς χαρτιά, μερικά εκκατομύρια ευρώ ετησίως απ'τις αιτήσεις για άδειες παραμονής κι άλλα πολλά.

Αλλά είναι ωραία να σου χτίζει ο αλβανός το σπίτι φθηνά, να γαμάς φθηνές βουλγάρες και να δουλεύουν φθηνοί μακεδόνες/σκοπιανοί στα χωράφια σου, χωρίς ένσημα, χωρίς ασφάλεια, χωρίς τίποτα. Μάθαμε να λέμε εύκολα ότι μας κάνουν ότι θέλουν οι ευρωπαίοι, αλλά είναι απαγορευμένο να λέμε ότι κι εμείς το ίδιο κάνουμε στους άλλους βαλκάνιους. Είναι ωραίο λοιπόν να είσαι το αφεντικό και να εκμεταλεύεσαι, αλλά όταν είσαι ο εργάτης;
Πολλοι θα αναρωτιούνται γιατί η συμμορία των φασιστών άνοιξε γραφεία στη Δράμα.
Ανυποψίαστοι λένε, μα αφού εδώ δεν έχουμε μετανάστες, τι ήρθαν να κάνουν; Όχι, δεν είναι έτσι όμως. Η συμμορία αφέθηκε απ'τα καθεστωτικά και "δημοκρατικά" αφεντικά της να ξεσαλώσει τώρα και να ανοιχτεί για κάποιους λόγους. Γιατί τώρα που ζορίζουν τα πράγματα, ο έλεγχος των δρόμων και των πόλεων είναι δύσκολο να κρατηθεί μόνο με τους μπάτσους, χρειάζεται και η συμμορία. Γιατί χρειαζεται να στηθούνε μαφίες που να διακινούν ναρκωτικά και πορνεία, αφού και καλή “μπίζνα” είναι απ'τη μία, και “έξυπνη” καταστολή απ'την άλλη (φημίζονται τα στελέχη της συμμορίας για τα μαφιοζικα ταλέντα τους τόσο στη νύχτα όσο και στο οργανωμένο έγκλημα).

Γιατί ο φασισμός δεν είχε ποτέ να κάνει μόνο με ξένους, ή με μειονότητες, ή με αδύναμους. Ο φασισμός ρίχνει τα μεροκάματα, χτυπάει υπόγεια μεν, πρώτα απ'όλα δε, εμας τους ίδιους, τους εργαζόμενους, μας κατακερματίζει σε διάφορες διαιρέσεις και προβάλει ως αξία τον κανιβαλισμό μεταξύ μας. Είναι η διαίρεση μας σε ντόπιους και ξένους, σε καλοπληρωμένους και κακοπληρωμένους, σε εργαζόμενους και άνεργους ακόμα, λες και δεν είναι όλοι αυτοί εργάτες με κοινούς στόχους.

Σήμερα μπορεί για τη συμμορία τα μαύρα πρόβατα να'ναι οι φτωχοί μικροπωλητές και μετανάστες χωρίς χαρτιά, αλλά δεν είναι οι τελευταίοι. Μετά θα ρθει η σειρά των άστεγων φτωχοδιάβολων, όσων έχουν διαφορετική εμφάνιση ή κουλτούρα ή ακόμα και άτομα με ειδικές ανάγκες. Άλλωστε οι ίδιοι λένε πως θέλουν μια χώρα “καθαρή” που θα αποτελείται και θα ορίζεται από τους “άξιους” και τους “ικανούς”. Σκεφτείτε μόνο πόσοι δραμινοί έχουν προσφυγική καταγωγή, πόσοι έχουν φύγει μετανάστες σε άλλες χώρες, πόσοι στα χωριά τους οι παππουδες τους μιλούσαν σλαβικα ή τούρκικα.
Για ποια “καθαριότητα” μιλάμε; Αυτοί όλοι, θα'ναι για τη συμμορία οι επόμενοι -εν δυνάμει- στόχοι...

Ενωμένοι ενάντια στον εκφασισμό της πόλης μας.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Ο Μεγάλος Aντρας του Εικοστού Αιώνα, ο εμψυχωτής και απόστολος της Επαναστάσεως του Αγκυλωτού Σταυρού είναι νεκρός. Χίλια εννιακόσια σαράντα πέντε, όλοι αυτοί που επίστεψαν στα μεγάλα ιδανικά της Εθνικοσοσιαλιστικής Επαναστάσεως νιώθουν παγωμένοι, νιώθουν διστακτικοί απέναντι στο μέλλον, σε ένα μέλλον χωρίς την παρουσία και την καθοδήγηση Εκείνου?"

Ν. Μιχαλολιακος γ.γ Χρυσης Αυγης
(δημοσιεύτηκε τον Μάιο του 1987 στο περιοδικό «Χρυσή Αυγή», για τα 42 χρόνια από τον θάνατο του Αδόλφου Χίτλερ.)

Διανύουμε μια περίοδο που πριν λίγα χρόνια δε θα μπορούσαμε να φανταστούμε. Μια περίοδο που σίγουρα φέρουμε μεγάλες ευθύνες όχι γιατί “μαζί τα φάγαμε” όσο γιατί εθελοτυφλούσαμε μέσα στην ευμάρεια της κατανάλωσης και της ατομικότητας, γιατί δεν οργανωθήκαμε, γιατί χαϊδευόμασταν με τους συνδικαλισταράδες και τα κάθε λογής κομματόσκυλα, αδιαφορούσαμε για την υποτιμημένη εργασία των πιο ευάλωτων κομματιών της κοινωνίας γιατί, γιατί, γιατί...

ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΔΕ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ ΝΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΛΑΒΕΙ

Μέσα σε τέτοιες συνθήκες βρίσκουν έδαφος νοσταλγοί ολοκληρωτικών καθεστώτων για να μολύνουν με τις ιδέες τους έναν κόσμο φοβισμένο, αγανακτισμένο, έναν κόσμο χωρίς την στοιχειώδη παιδεία και γνώση που αρέσκεται να τα βάζει με τους αδύναμους πλασαρίζοντας της θέσεις τους ως δήθεν αντισυστημικές.
Ο φασισμός είναι πολιτική επιλογή της εξουσίας. Το ίδιο σύστημα συντηρούσε πάντα τη χρυσή αυγή από το 1ο συνέδριο, όπου ορκίζονταν κάτω από τους αγγυλωτούς σταυρούς, για να τους ξαμολύσει σε περιόδους κοινωνικής έκρηξης φοβούμενο το ριζοσπαστισμό των πιο καταπιεσμένων κομματιών.
Άλλωστε το είχε δηλώσει ο Χρυσοχοΐδης το 2009. Προηγήθηκαν 3 χρόνια έντονης αντίδρασης της νεολαίας κυρίως και δήλωσε πως πρέπει να προσέξουν γιατί υπάρχουν κι άλλοι στην μπάντα που περιμένουν...

Όταν ο Μάης του '36 συγκλόνιζε το σύστημα με τις πιο μαζικές συγκρούσεις υπήρχε η επιλογή της δικτατορίας του Μεταξά και οι εν ψυχρώ εκτελέσεις απεργών.
Όταν σιγοέβραζε η κοινωνία είχαμε τις παρακρατικές ναζιστικές συμμορίες του Κοτζαμάνη και του Εμμανουηλίδη που δολοφόνησαν τον Λαμπράκη.
Όταν τον Ιούλη του '65 εξεγείρονταν πάλι μαζικά οι εργαζόμενοι ενάντια στην πείνα και τη σκλαβιά, είχαμε τη δικτατορία του Παπαδόπουλου.
Ποτέ όμως δεν είδαμε τους κύριους υπεύθυνους να παθαίνουν κάτι, αφού οι ίδιοι τους επέλεξαν. Κανένας Λάτσης, κανένας Μποδοσάκης, κανένας Ωνάσης, καμιά πολυεθνική δε πειράχτηκε παρά μόνο αύξησαν τα κέρδη τους. Είχαμε μόνο κάτι αυτοεξορίες στα Παρίσια και στις Σευχέλες (ναι καλά διαβάζετε).
Ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία μετά την οικονομική κρίση του '29. Τότε φταίγαν οι Εβραίοι, τώρα οι μετανάστες.
Τα αποτελέσματα που είχαν οι ναζί ειδικά σε αυτόν τον τόπο όπου είχαμε την 1η Ευρωπαϊκή εξέγερση εναντίον του είναι πάνω κάτω γνωστα.
Αντίθετη βέβαια γνώμη έχει ο Κασσιδιάρης: “ Ποιο θα ήταν το μέλλον της Ευρώπης και ολόκληρου του σύγχρονου κόσμου, αν ο Β' παγκόσμιος πόλεμος (που οι δημοκρατίες, ή μάλλον οι εβραίοι – σύμφωνα με τον στρατηγό Μεταξά – κήρυξαν στην Γερμανία) δεν σταματούσε την αναγεννητική πορεία του Εθνικοσοσιαλισμού;” που μας εξηγεί πόσο λάθος ήταν που πολεμήσαμε τους ναζί, ένα άρθρο που επιλέχθηκε να γραφτεί, την ημερομηνία που γεννήθηκε ο Χίτλερ.

ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ – ΧΩΡΙΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΣ,

ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΕΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΓΕΝΝΑΕΙ

Ενωμένοι ενάντια στον εκφασισμό της πόλης μας.

ΠΕΡΙ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΩΝ ΒΟΜΒΩΝ ΚΙ ΑΛΛΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΩΝ

ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ 5 ΜΗΝΕΣ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ;

Λίγα λόγια για την Αντιφασιστική της 18/3

                         Την Κυριακή 18/3, συγκεντρωθήκαμε στο άγαλμα της Ελευθερίας, παραπάνω από 150 αντιφασίστες/στριες, στην πλειοψηφία άτομα του α/α χώρου, τόσο απ'τη Δράμα όσο κι από τις γύρω περιοχές και παρά τον λίγο χρόνο που είχαμε στη διάθεση μας, μιας και το κάλεσμα των φασιστών δημοσιεύθηκε ύπουλα μόλις 3 μέρες πριν, με σκοπό να δείξουμε πως δε δεχόμαστε τους νεοναζί. Πως δεν είμαστε αντιφασίστες/στριες εκ'του ασφαλούς και στα λόγια -ούτε με φόντο κάποιες προεκλογικές εκστρατείες- αλλά έτοιμοι να τους αντιμετωπίσουμε έμπρακτα και με κάθε μέσο αν χρειαστεί.

Μόνο αφού αποχωρήσαμε και με την προστασία των εξωπραγματικά υπεράριθμων μπάτσων, οι φασίστες ξεκούνησαν απ'την πλατεία όπου ήταν περιφρουρούμενοι και αποκλεισμένοι.

Μείναμε όμως έκπληκτοι που σε μια πόλη όπως η Δράμα, έχοντας στο παρελθόν ζήσει σφαγές και εκτελέσεις απ'τους ναζί στη διάρκεια του Β' παγκόσμιου πολέμου -στο Δοξάτο, τα Κύρια, την Χωριστή, το Μεγαλόκαμπο, το Νευροκόπι γίναν κάποιες απ'τις μεγαλύτερες σφαγές και υπάρχουν μνημεία- η πλειοψηφία του κόσμου έπινε αμέριμνα καφέ κατά τη διάρκεια της κινητοποίησης δείχνοντας εριστική αδιαφορία, αλλά κι ότι στις συνειδήσεις κάποιων ανθρώπων οι νεοναζί έχουν ήδη νομιμοποιηθεί.

Παρ'όλα αυτά εμείς δεν ξεχνάμε τι σημαίνει φασισμός και δεν θα τους αφήσουμε ποτέ ανενόχλητους. Θα 'μαστε στο δρόμο, να τους το χαλάμε.

Κάποιοι/ες αντιφασίστες/στριες

Κύκλος Αυτομόρφωσης στο Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

Μηνιαίος κύκλος αυτομόρφωσης Φασισμός: Παρελθόν, Παρόν και Μέλλον(;). Τις επόμενες 30 μέρες κάθε Πέμπτη στις 21:00 εξετάζουμε, προβληματιζόμαστε και συζητάμε για το Φασισμό στο παρελθόν και το παρόν, για να δούμε πώς θα τον κάνουμε να μην έχει μέλλον. Ο φασισμός ως ιδεολογία δεν είναι απλά κάποια ακροδεξιά στοιχεία, που κάποιοι θεωρούν γραφικά. Την περίοδο της οικονομικής κρίσης είναι παντού γύρω μας, δεν είναι τελικά μια ιδεολογία, αλλά πηγάζει από κοινωνικές σχέσεις. Ηταν και είναι πάντοτε εχθρός των κοινωνικών κινημάτων και της εργατικής τάξης. Ο αγώνας κατά του φασισμού είναι πάντοτε αγώνας υπέρ της ελευθερίας!

*** αναδημοσίευση από http://anarxikoikavalas.squat.gr/

ΟΤΑΝ Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΥΠΟΔΟΥΛΩΝΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΙΦΔ

Διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα για άλλη μια φορά (η συνήθεια που έγινε λατρεία) στον δρόμο που χάραξε ο γνωστός αρχιμακελάρης ηγέτης τους Στάλιν, το παμε (κατα διαόλου) Δράμας, έβγαλε μια ανακοίνωση που ούτε λίγο, ούτε πολύ, χαρακτηρίζει όσους τρέξαμε την υπόθεση του Κοινωνικού-Ιατρείου-Φαρμακείου, κρατικούς υπάλληλους, φιλάνθρωπους, υποκριτές & εντολοδόχους της ΕΕ, όλα αυτά χωρίς βεβαίως να ονομάσουν τον κύριο στόχο της επίθεσης την Συνέλευση Πολιτών Δράμας, για επικοινωνιακούς λόγους.
Τι κι αν στην παρέμβαση στο δημοτικό συμβούλιο ο Γ.Μήτρου πήρε ξεκάθαρη θέση υπέρ του ψηφίσματος της Συνέλευσης, λίγο μετά ήρθε η ώρα της λάσπης και του πολέμου εντυπώσεων, λες και στο ψήφισμα άλλα λέγαμε και με το κοινωνικό ιατρείο-φαρμακείο άλλα κάνουμε.
Το μόνο που αποσκοπεί αυτή η ανακοίνωση (του παμε) εκτός απ'τη λάσπη για όσους κινούνται εκτός του κοπαδιού του Κ(ορ)Κ(ον)Ε, είναι να περιχαρακώσουν τα ίδια τους τα μέλη εντός κοπαδιού για να μην έχουν διαρροές, βλέποντας πως κινήσεις που υποτίθεται θα έπρεπε να έκαναν οι ίδιοι, για να στηρίξουν τους εργαζόμενους, τους άνεργους και τους από κάτω γενικότερα, γίνονται από ακηδεμόνευτους ανθρώπους και με ακηδεμόνευτους αγώνες.
Θα περίμενε κανείς από αυτούς που:
Δε βγάζουν άχνα για τις απολύσεις στον 902 γιατί είναι δική τους επιχείρηση...
Περιφρουρούν την βουλή για να διαφυλάξουν την ομαλή λειτουργία του τραπεζικού καθεστώτος...
Χρησιμοποιούν τον αγώνα των χαλυβουργών για αυτοπροβολή, μη διστάζοντας μάλιστα να καλέσουν και να δώσουν λόγο στην Χρυσή Αυγή...
Χρηματοδοτούνται ως κοινοβουλευτική δύναμη απ'το κράτος και συμμετέχουν σε όλες τις διαδικασίες του...
Έχουν ευρωβουλευτές που συμμετέχουν στο Ευρωκοινοβούλιο...
Να προσέχουν τι λένε όταν απευθύνονται σε ανθρώπους που αγωνίζονται έξω απ'το μαντρί τους, γιατί ξέρουμε πολύ καλά ποιοι είναι οι βαρώνοι της υποκρισίας.

Το Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Δράμας δεν ήρθε για να υποκαταστήσει την δημόσια υγεία, αλλά στήθηκε σαν αυτό-οργανωμένη αντι-δομή από τα κάτω, από ανθρώπους έξω απ'την σφαίρα του πολιτικού ανταγωνισμού/καιροσκοπισμού, χωρίς καμιά ανάμειξη οποιονδήποτε φορέων εξουσίας, ΜΚΟ, κομμάτων-οργανώσεων, για να προωθήσει την συμμετοχή, την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση των πολιτών και δίνει μια πρώτη βοήθεια σε ανθρώπους που είναι ανασφάλιστοι είτε ως άνεργοι, είτε ως "χωρίς χαρτιά" μετανάστες κι άρα δεν καλύπτει το κράτος.
Είναι ενάντια στην εμπορευματοποίηση της υγείας, την οποία αναγνωρίζει ως κοινωνικό αγαθό, στο οποίο, όλοι ανεξαιρέτως πρέπει να έχουν ελεύθερη και πλήρη πρόσβαση.
Είναι η αρχή μιας σειράς αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων που έχουμε στόχο να πετύχουμε, με σκοπό να δείξουμε ότι μπορούμε μόνοι μας σαν τάξη, να ζήσουμε και να οργανωθούμε χωρίς φορείς, εξουσίες & ειδήμονες.

Πρωτοβουλία συμμετεχοντων στο Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο και την Συνέλευση Πολιτών Δράμας.

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ-ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ.

Απευθυνόμαστε προς όλους τους ευαισθητοποιημένους πολίτες, τους ανθρώπους των κινημάτων, τις συλλογικότητες και τους φορείς, τους υγειονομικούς της πόλης μας, όσους νιώθουν, πως τώρα που στενεύουν τα περιθώρια και η φτώχεια διογκώνεται με γεωμετρική πρόοδο, εξαιτίας των αντικοινωνικών πολιτικών πρακτικών που επιλέγει το κράτος, είναι ανάγκη να χτίσουμε υποδομές έμπρακτης αλληλεγγύης & αντίστασης.

Σαν Συνέλευση Πολιτών Δράμας, σας προσκαλούμε στην ανοιχτή εκδήλωση-συζήτηση με ιατρούς από το Κοινωνικό Ιατρείο Θεσσαλονίκης, το απόγευμα του Σαββάτου 04/02 στις 19:00 στο Εργατικό Κέντρο Δράμας, όπου θα γίνει ιστορική αναδρομή του Κοινωνικού Ιατρείου Θεσσαλονίκης & ενημέρωση για το αντίστοιχο εγχείρημα που θα στηθεί στη Δράμα, καθώς και συζήτηση για την στελέχωση του εγχειρήματος με τους ιατρούς που ενδιαφέρονται.

Θα γίνει ενημέρωση του κοινωνικοπολιτικού πλαισίου κάτω απ'το οποίο γίνεται η κίνηση, καθώς πιστεύουμε ότι όλοι ανεξαιρέτως, δικαιούνται να έχουν δωρεάν πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ανεξάρτητα απ'την κοινωνική τους θέση, τους άνεργους/ανασφάλιστους έλληνες ή μετανάστες ανεξαρτήτως θρησκείας, χρώματος, εθνότητας.

Κάνουμε ξεκάθαρο ότι η κίνηση αυτή δεν έχει φιλανθρωπικό χαρακτήρα, αλλά στηρίζεται στη συλλογική μη-κατευθυνόμενη δράση, στις ανοιχτές διαδικασίες, στην ισότητα των μελών, στην ανυπαρξία των διακρίσεων και έχει ως σκοπό να στείλει ένα ξεκάθαρο μήνυμα: «Κανένας μόνος του, όλοι μαζί μπορούμε». Καλούμε την κοινωνία της Δράμας να στηρίξει με κάθε δυνατό τρόπο την προσπάθεια αυτή.

Συνέλευση Πολιτών Δράμας

Για τα γεγονότα της κατάληψης του Flash fm

Αλληλέγγυοι στους κατηγορούμενους για τον Ε.Α. πραγματοποίησαν κατάληψη του ραδιοφωνικού σταθμού flash fm, μεταδίδοντας μηνύματα συμπαράστασης και διαβάζοντας αποσπάσματα από κείμενα του Επαναστατικού Αγώνα, την Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2012 στο Μαρούσι.
Αιτία για την δράση αυτή ήταν η συντονισμένη από καναλάρχες και κράτος σιωπή που κυριαρχούσε στα ΜΜΕ για ένα τόσο σοβαρό πολιτικό ζήτημα, αυτό της δίκης των συντρόφων αγωνιστών για την δράση τους ενάντια στην εξουσία.
Λίγη ώρα μετά, με αυταπάγγελτη δίωξη εισαγγελέα για "εγκωμιασμό τρομοκρατικών πράξεων", περικυκλώνουν το σταθμό κατασταλτικές δυνάμεις κι αργότερα προσαγάγουν τους συντρόφους.

Η φίμωση του λόγου όσων στέκονται αλληλέγγυοι σε εξεγερμένους, έρχεται να προστεθεί σε μια γκάμα μέτρων για την οχύρωση και την απόλυτη κυριαρχία του κράτους και της εξουσίας, που με τρομοκρατία και καταστολή προσπαθεί να αποθαρρύνει αλλά και να αποκτήσει τον απόλυτο έλεγχο, (πχ μαζεύοντας στοιχεία των αλληλέγγυων προσαχθέντων συντρόφων) στο να αντισταθεί κανείς απέναντι του ή έστω να επιχειρηματολογήσει εναντίον του. Για την δημοκρατία, η δήλωση αλληλεγγύης σημαίνει ενοχοποίηση και ποινική ταύτιση με το υποκείμενο που της εκφράζεται.

Τα στημένα δικαστήρια - θέατρα, τα ψεύδη και οι υποκρισίες όσων τα απαρτίζουν, τα κομμάτια της κοινωνίας που τα παίρνουν στα σοβαρά και ο ολοκληρωτισμός του εξουσιαστικού μηχανισμού, που προβάλεται σαν το μόνο ρεαλιστικό και πιθανό ενδεχόμενο, δεν μπορούν να κάμψουν την αντίσταση μας.

Φωτογραφία απ'την επίθεση του Επαναστατικού Αγώνα
στην Eurobank Αργυρούπολης 02/09/2009

Είμαστε όλοι τρομοκράτες, λοιπόν.

Να μην αφήσουμε την υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα να αποσιωπηθεί.

Αλληλέγγυοι/ες από Δράμα

ΑΦΙΣΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΟΥΣ

Δράση Αλληλεγγύης για τους Απεργούς της Ελληνικής Χαλυβουργίας

Η Ελληνική Χαλυβουργία, επιχείρηση παραγωγής σιδήρου, ιδιοκτησίας του βιομήχανου Μάνεση, βρίσκεται στις πρώτες θέσεις κερδοφορίας στον βιομηχανικό κλάδο της χώρας, με αυξανόμενα κέρδη κάθε χρόνο.

Αυτά τα κέρδη οφείλονται στους εργάτες που μετράνε ήδη έναν νεκρό συνάδελφο από πέρυσι, σε δύσκολες συνθήκες εργασίας, με καθημερινά ατυχήματα, εγκαύματα και σοβαρούς τραυματισμούς.

Από την 31η Οκτώβρη, οι εργαζόμενοι της Ελληνικής Χαλυβουργίας απεργούν, καθώς η Γενική Συνέλευση των εργατών, ομόφωνα αποφάσισε πως δε θα δεχτούν μείωση αποδοχών 40%, απλήρωτες υπερωρίες και αφαίρεση ασφαλιστικών δικαιωμάτων.

Οι απεργοί μετράνε ήδη 50 απολυμένους συναδέλφους απ' την τρομοκρατική εργοδοσία που απειλεί με άλλες 180 απολύσεις και διεκδικούν με απεργία διαρκείας, την άμεση επαναπρόσληψη των συναδέλφων τους, στήνοντας ένα οδόφραγμα απέναντι στον εργασιακό μεσαίωνα της εξαθλίωσης και της υποταγής που πάνε να επιβάλουν τα αφεντικά μετατρέποντας τους εργαζόμενους, ουσιαστικά σε σκλάβους.

Ο αγώνας των απεργών μάς αφορά όλους, μιας και η Ελληνική Χαλυβουργία είναι η πρώτη βιομηχανία στη χώρα που επιχειρεί την αλλαγή της εργασιακής σύμβασης, (εκ περιτροπής εργασία, 5ωρο, ωρομίσθιο, ελαστικές σχέσεις εργασίας, απλήρωτες υπερωρίες και κατάργηση ασφαλιστικών δικαιωμάτων) και αν αυτό επιτραπεί, θα ανοίξει ο δρόμος για να εφαρμοστεί σε όλους τους εργαζόμενους.

Φυσικά όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο, τόσο τα ΜΜΕ όσο και οι εργατοπατέρες συνδικαλιστές της Ομοσπονδίας Μετάλλου και του Εργατικού Κέντρου Ελευσίνας, στάθηκαν στο πλευρό των αφεντικών κατασυκοφαντώντας τον σκληρό αγώνα των εργατών, οι πρώτοι αρνούμενοι να αναδείξουν το γεγονός, ενώ οι δεύτεροι προσπαθώντας να διαιρέσουν τους απεργούς παροτρύνοντάς τους να συνθηκολογήσουν και να υποταχθούν.

Παρόλα αυτά, πρωτοβουλίες αλληλεγγύης από εργαζόμενους κι άνεργους πολίτες από όλη τη χώρα, σωματεία βάσης, κοινωνικοί χώροι, στέκια, συνελεύσεις γειτονιάς, κινήματα αντίστασης, προσπαθούν να στηρίξουν τους απεργούς, συνεισφέροντας τρόφιμα και χρήματα για το απεργιακό ταμείο, είτε με εράνους, είτε οργανώνοντας συναυλίες ή άλλες εκδηλώσεις οικονομικής ενίσχυσης και επισκέπτονται το εργοστάσιο για να εμψυχώσουν τους απεργούς και να τους δώσουν κουράγιο, αποδεικνύοντας έμπρακτα πως όλοι μαζί μπορούμε να αντισταθούμε.

Έτσι κι εμείς, σαν Συνέλευση Πολιτών Δράμας, αποφασίσαμε να εκφράσουμε την συμπαράσταση μας, με μια δράση αλληλεγγύης για να στηρίξουμε τον αγώνα των απεργών της Ελληνικής Χαλυβουργίας, μαζεύοντας χρήματα για να κατατεθούν στον λογαριασμό ενίσχυσης: Εθνική Τράπεζα: 200/623301-52


 * Την Κυριακή το πρωΐ από τις 11:00 θα υπάρχουν αλληλέγγυοι στην είσοδο του Δημοτικού Κήπου Δράμας, για μοίρασμα φυλλαδίων, ενημέρωση και οικονομική ενίσχυση των απεργών.

ΑΝ ΔΕ ΓΚΡΕΜΙΣΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΕΣΥ ΕΧΤΙΣΕΣ... ΘΑ ΘΑΦΤΕΙΣ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΙΜΙΑ ΤΟΥ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΥΣ

Από τις συγκρούσεις στους δρόμους του Λονδίνου

Τις τελευταίες μέρες γινόμαστε μάρτυρες της πιο αναμενόμενης αντιμετώπισης μιας εξέγερσης από την πλευρά των εξουσιαστών. Η προσπάθεια αποπολιτικοποίησης και συκοφάντησης των εξεγέρσεων είναι πανομοιότυπη και στον τρόπο με τον οποίο πραγματοποιείται, και στα μέσα που χρησιμοποιεί. Ο τρόπος δεν είναι άλλος από την απαξίωση των πρακτικών της εξέγερσης, είτε έχει να κάνει με επιθέσεις σε στόχους, είτε σε λεηλασίες και απαλλοτρίωση του πλούτου, και το μέσο δεν είναι άλλο απ'αυτό της προπαγάνδας, η οποία παρουσιάζει ότι αυτοί θέλουν να παρουσιάσουν στο τηλεθεάμων κοινό, αποκρύποντας τα υπόλοιπα.
Σε μια μητρόπολη που μαστίζεται απ'την ανεργία και την φτώχια σε συγκεκριμένες περιοχές και κοινωνικές ομάδες, και που πριν 25 χρόνια έζησε για τους ίδιους περίπου λόγους μια αντίστοιχη εξέγερση, σε μια πόλη που σε λίγο καιρό θα φιλοξενήσει το πανηγυρι των ολυμπιακών αγώνων, κάποιοι άνθρωποι, κυρίως νέοι, φτωχοί και πάνω απ'όλα οργισμένοι, με αφορμή τον φόνο του Mark Duggan από τους νταβατζήδες του πολίτη, μα αιτία την καθολική υποτίμηση τους από την πλευρά των εξουσιαστών, βγήκαν στο δρόμο και δείξαν την οργή τους επί 3 συνεχόμενες μέρες.
Φυσικά η αντιμετώπιση τους ήταν ίδια με αυτή πριν από 25 περίπου χρόνια, ίδια με την εξέγερση στα προάστια του Παρισιου, ίδια με την δεκεμβριανή εξέγερση της Αθήνας.
Τα ΜΜΕ και οι αχυράνθρωποι της εκάστοτε εξουσίας παπαγαλίζουν μονίμως τις ίδιες λέξεις: τυφλή αδικαιολόγιτη βία, λαθρομετανάστες, αναρχικοί, κουκουλοφόροι, περιθωριακοί, πλιάτσικο, μπάχαλα. 
Αποφεύγουν να πουν ότι αυτοί που εξεγείρονται είναι οι φτωχοί άνεργοι & εργάτες, οι νέοι χωρίς μέλλον, οι κοινωνικά αποκλεισμένοι λόγω θρησκείας, χρώματος δέρματος ή καταγωγής κι όσοι αμφισβητούν το σύστημα και τις αξίες του καθολικά. Δηλαδή την μισθωτή ακατάπαυστη εργασία που κάποιοι άλλοι ονομάζουν μισθωτή σκλαβιά. Αρνούνται να δεχτούν πως η ευχάριστη κι άνετη ζωή που κάνουν αυτοί, οφείλεται στην υποτιμημένη εργασία των αναλώσιμων κι ασήμαντων, των καταπιεσμένων. Έτσι το να αποκτά κάποιος απ'τους εξουσιαζόμενους κάτι μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα, για το οποίο υπό άλλες συνθήκες θα πρεπε να κάνει μερικά μεροκάματα για να το αποκτήσει, χάνοντας χρόνο απ'τη ζωή του, το ονομάζουν πλιάτσικο και κλεψιά κι όχι απαλλοτρίωση πλούτου. Όταν όμως αυτοί οι ίδιοι με τις ζωές, την εργασία και τον χρόνο χιλιάδων εργατών πλουτίζουν, παράγοντας αγαθά κι ανάγκες που ο εργάτης πολύ πιο δύσκολα θα αποκτήσει, αυτό το ονομάζουν τίμια εργασία κι όχι κλέψιμο.
Όταν οι εξεγερμένοι χτυπάνε καθεστωτικούς στόχους όπως δημοσιογραφικά κέντρα που αναπαράγουν τον λόγο των εξουσιαστών, αστυνομικά τμήματα κι οχήματα και πολυεθνικές, αυτό το ονομάζουν τυφλή κι απολίτικη βία, και υποβαθμίζουν την κατάσταση προβάλοντας θλιβερά παράπλευρα γεγονότα που κάποιοι άλλοι εξαθλιωμένοι βρίσκουν ευκαιρία να πράξουν.
Αλλά είναι καιρός να μάθουν ότι έτσι είναι οι εξεγέρσεις, ανεξέλεγκτες κι άγριες. Κι αφορμή για να ξεσπάσουν είναι πάντα αυτοί, οι ορκισμένοι εχθροί τους.
Όταν ο πρωθυπουργός ανακοινώνει ότι θα κατεβάσει μέχρι και τον στρατό αν δε μπορέσει να φέρει την τάξη η αστυνομία, είναι αστείο να προσπαθεί να μας πείσει ότι δεν πρόκειται για εξέγερση, αλλά για κάποιους λίγους ταραξίες που δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν. 
Εμείς δεν έχουμε ψευδαισθήσεις ούτε για την ψεύτικη κοινωνική/ταξική ειρήνη που προσπαθούν με νύχια και με δόντια να προβάλουν οι εξουσιαστές, ούτε για την ουσία των συγκρούσεων και των οργισμένων ανθρώπων που αντιδρούν στο καθεστώς. Σε αυτούς τους ανθρώπους που τους στοιβάξανε σε τεράστια φθηνά κι άθλια κατασκευάσματα στις πιο υποβαθμισμένες συνοικίες και ονόμασαν εργατικές κατοικίες, για να μη μπερδεύονται στα πόδια τους και να τους ελέγχουν καλύτερα, εμείς μόνο την αλληλεγγύη μας έχουμε να δείξουμε. 

Πρώην αποθήκη της Sony στο Λονδίνο

 Ανακοίνωση από τους συντρόφους της Occupied London και η μετάφραση στα ελληνικά.



Για την επίθεση στο Μπρίστολ.



Κείμενο για την εξέγερση στην Αγγλία από Θερσίτη.



Ανακοίνωση της κατάληψης Σινιάλο στο Αιγάλαιω.

Καβάλα… η μικρή Νορβηγία;

 Όλη η ανθρωπότητα παρακολουθεί σοκαρισμένη τις εξελίξεις σχετικά με το αποτρόπαιο φονικό 94 ανθρώπων από έναν ακροδεξιό εθνικιστή – «πατριώτη». Πέρα από τις μακάβριες σκηνές έχει σημασία να εξετάσουμε ποια είναι η ιδεολογία που όπλισε το χέρι αυτού του μακελάρη και πώς συνδέεται με την ελληνική πραγματικότητα αλλά και την τοπική κοινωνία.

 Στο μανιφέστο που δημοσίευσε αυτοχαρακτηρίζεται συντηρητικός και σταυροφόρος και επιτίθεται σε φιλοσόφους (Βίλχεμ Ράιχ, Έριχ Φρομ, Μαρκούζε κ.α.) που πρέσβευαν την ανεκτικότητα  προς το διαφορετικό, τα δικαιώματα των μειοψηφιών και των κοινωνικά ασθενών (γυναίκες), τη σεξουαλική έρευνα και απελευθέρωση και έκαναν κριτική στον αυταρχισμό (και σε αυτόν της αριστεράς). Μάλιστα τους καταλογίζει ως υπεύθυνους για την μετανάστευση μουσουλμάνων στην Ευρώπη. Οι σύγχρονοι «σταυροφόροι» προφανώς δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι η μετανάστευση είναι αποτέλεσμα της πολύχρονης αποικιοκρατίας των Ευρωπαίων, των πολέμων που έχουν προκαλέσει (Αφγανιστάν, Ιράκ) και της εκμετάλλευσης του τρίτου κόσμου. Οποιοσδήποτε κάνει κριτική στις πολιτικές της Δύσης, χαρακτηρίζεται «προδότης», «θολοκουλτουριάρης», «προοδευτικάριος»… φρασεολόγιο και απόψεις που συναντά κανείς και στις ντόπιες νέο-φασιστικές οργανώσεις (π.χ. Στόχος, Ανένταχτοι Πατριώτες, Πατριωτική Κίνηση Καβάλας). Σε τοπικό επίπεδο μάλιστα έχουν κάνει και βήματα παραπάνω. Αρχικά με την φασιστο-σύναξη στον Δημοτικό Κήπο για τα Ίμια, για ένα γεγονός που ούτε καν οι Τούρκοι έδωσαν σημασία, καθώς κατάλαβαν ότι το είχε σκηνοθετήσει η Τ. Τσιλέρ για να κρύψει τα σοβαρά σκάνδαλα που είχαν αποκαλυφθεί. Έπειτα αυτές οι αντιλήψεις οδήγησαν στην σφαγή ενός άτυχου γουρουνιού στην Παλιά Μουσική, σε έναν χώρο, πρώην ισλαμικό (τζαμί) και τώρα πολιτιστικών εκδηλώσεων – μνημείο, μια εικόνα που ντρόπιασε την πόλη, με το αίμα απλωμένο στο προαύλιο και την γουρουνοκεφαλή καρφωμένη με μαχαίρι στην πόρτα…

 Στην Ελλάδα του μνημονίου οι νέο-φασιστικές συμμορίες έχουν και ένα συμπληρωματικό ρόλο, αυτόν της ενίσχυσης της αστυνομίας στην καταστολή των κινημάτων. Θυμίζουμε την σκανδαλώδη εικόνα με τους 2 παρακρατικούς – εθνικιστές τραμπούκους που βοήθησαν τα ΜΑΤ στο πρωτοφανές όργιο βίας κατά της πλατείας Συντάγματος. Στην πόλη μας η νέο-φασιστική «Πατριωτική Κίνηση» οργάνωσε αντι-συγκέντρωση ενάντια στην πορεία διαμαρτυρίας για τον παραλίγο θανάσιμο τραυματισμό του ΕΛΛΗΝΑ απεργού – αντι-μνημονιακού διαδηλωτή Γιάννη Καυκά από τα ΜΑΤ,  στις 11/5/11. Τότε υπήρξαν υποψίες ότι συνεργάστηκε με την αστυνομία, άποψη που ενισχύεται από την τελευταία “αγαθοεργία” του πρόεδρου της Π.Κ. και γνωστού μπράβου, να ξυλοκοπήσουν 2 νεαρούς γκραφιτάδες (18 και 19 ετών). Μάλιστα παρότι οι Πατριώτες έβγαλαν μαχαίρι και πτυσσόμενο γκλοπ, η αστυνομία πέρασε χειροπέδες στους αιμόφυρτους πιτσιρικάδες… το θέατρο του παραλόγου συνεχίστηκε στο τμήμα με τους παρακρατικούς τραμπούκους να κάνουν κήρυγμα με τις πλάτες των αστυνομικών… Συνεπείς στην αντιδραστική στάση τους, μέσα από το ιστολόγιο τους, ταύτισαν το κίνημα των πλατειών με τους «Ιλουμινάτι» και χαρακτήρισαν την δίκαιη αγανάκτηση του ελληνικού λαού καθοδηγούμενη από σκοτεινά κέντρα….

 Αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός ότι όταν επισκέφθηκε την Καβάλα ο μεγαλύτερος «εχθρός» τους, ο  υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας Α. Νταβούτογλου, οι δήθεν «πατριώτες» δεν έκαναν κάποια κίνηση. Οι εθνικιστές ως αντίπαλο βλέπουν  χώρους πολιτισμού (Παλιά Μουσική) και το ελληνικό κίνημα αμφισβήτησης. Συμπέρασμα ότι η «πατριωτική» δράση τους στρέφεται ενάντια στον ντόπιο πληθυσμό, όπως και η «πατριωτική» δράση του νορβηγού μακελάρη, στράφηκε ενάντια στην κοινωνία της Νορβηγίας. Η κοινωνία οφείλει να απομονώσει τέτοιες οργανώσεις και νοοτροπίες αν δεν θέλει να οδηγηθεί σε γεγονότα όπως αυτά της Νορβηγίας. Το κίνημα των πλατειών έχει να αντιμετωπίσει τόσο το μνημόνιο και το ΔΝΤ όπως και τα φαινόμενα εκφασισμού και κοινωνικού κανιβαλισμού που προκύπτουν από αυτές τις πολιτικές. Απέναντι στην απαξίωση της κοινωνίας προτάσσουμε την άμεση δημοκρατία παντού (πολιτική – οικονομία – κοινωνία). Θέλουμε ένα κόσμο όπου εμείς οι κοινωνίες θα αποφασίζουμε μακριά από τους επαγγελματίες της πολιτικής, όπου ο πλούτος και η εργασία θα είναι ορθολογιστικά και θα μοιράζονται ισότιμα, όπου όλοι ανεξαρτήτως καταγωγής και φύλου θα ζούμε αρμονικά, ισότιμα και ελεύθερα.

 Άμεση Δημοκρατία Παντού

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΙΣΟΤΗΤΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

***

Αναδημοσίευση από http://takethesquarekavala.squat.gr/?p=76

*** 

Το απόγευμα της περασμένης Πέμπτης (28/7/2011) οργανώθηκε μικροφωνική μαζί με χορευτικά νούμερα breakdance στα “σκαλάκια” του λιμανιού (αφετηρία κτελ) και μοιράστηκε το παραπάνω κείμενο ενάντια σε κάθε μορφή ρατσισμού και φασισμού και σε αλληλεγγύη των απανταχού θυμάτων απο φασιστικές και ρατσιστικές ενέργειες

ΣΤΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ ΤΟΥΣ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΒΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΑΙΜΑ

Στις 20 Ιουλίου του 2001 ο Carlo Giuliani δολοφονείται εν ψυχρώ με σφαίρα στο κεφάλι από τις Ιταλικές αστυνομικές δυνάμεις, στα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην Γένοβα κατά την διάρκεια της συνόδου κορυφής των G8.

Το γεγονός κυριάρχησε τότε στα ΜΜΕ. Οι φωτογραφίες και τα ερασιτεχνικά βίντεο που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας αποκάλυπταν την ωμή και απροκάλυπτη αστυνομική βία. Στις φωτογραφίες διακρίνεται ο νεαρός διαδηλωτής πίσω από το αστυνομικό όχημα στο οποίο επέβαινε ο 21χρονός τότε Mario Placanica, ο οποίος πυροβόλησε δύο φορές σχεδόν εξ επαφής στο πρόσωπο τον Carlo Giuliani. Μετά τον πυροβολισμό και ενώ ο νεαρός διαδηλωτής βρίσκεται στο έδαφος χτυπημένος θανάσιμα, ο οδηγός του αστυνομικού τζιπ , περνάει δύο φορές πάνω από το σώμα του Giuliani.

Το 2003 το Ιταλικό δικαστήριο αποφασίζει την αθώωση των δύο αστυνομικών.

Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των δυο αστυνομικών, που δέχτηκε ο δικαστής, το πόρισμα ήταν ότι ο αστυνομικός που πυροβόλησε δεν είχε σκοπό να σκοτώσει αλλά ενήργησε σε αυτοάμυνα σε απάντηση προς την βίαιη επίθεση σε αυτόν και τους συναδέλφους του. Επιπλέον, ο δικαστής έκρινε ότι ο Placanica πυροβόλησε στον αέρα και ότι η σφαίρα εξοστρακίστηκε σε μια πέτρα πρωτού χτυπήσει τον Carlo στο κεφάλι. Όσον αφορά τον οδηγό του τζιπ το δικαστήριο αποφάσισε ότι ο Filippo Cavataio, του οποίου οι ενέργειες είχαν σαν αποτέλεσμα μόνο μώλωπες, δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί υπεύθυνος για ανθρωποκτονία, καθώς δεν μπόρεσε να δει τον Carlo Giuliani δεδομένης της σύγχυσης που επικρατούσε γύρω από το όχημα...

Τον Μάρτη του 2011 η οικογένεια του Giuliani προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η απόφαση του ΕΔΑΔ αθώωσε τους δύο αστυνομικούς και απέρριψε τις αιτιάσεις ότι ο θάνατος του Carlo Giuliani προήρθε από υπερβολική χρήση βίας από πλευράς του Ιταλικού κράτους. Επιπλέον το ΕΔΑΔ απέρριψε τους ισχυρισμούς ότι υπήρχαν ελλείψεις στην οργάνωση των επιχειρήσεων για την διατήρηση και αποκατάσταση της δημόσιας τάξης στη Γένοβα καθώς και ότι δεν διενεργήθηκαν αποτελεσματικές έρευνες των συνθηκών δολοφονίας από τις ιταλικές αρχές.

Δέκα χρόνια μετά την δολοφονία του Carlo Giuliani συνεχίζονται να εξοστρακίζονται σφαίρες από τα υπηρεσιακά όπλα των μπάτσων (βλέπε υπόθεση Γρηγορόπουλου), οι εν ψυχρώ δολοφονίες εξακολουθούν να θεωρούνται μεμονωμένα περιστατικά όταν διαπράττονται από το κράτος, οι δικαστικές αποφάσεις κρίνονται προς όφελος των μηχανισμών καταστολής.

Μπάτσοι που “δεν ακούν” και “δεν βλέπουν”, που οπλοφορούν, “πανικοβάλονται” και εκτελούν άοπλους διαδηλωτές, ένστολοι δολοφόνοι που αθωώνονται από αποφάσεις των “ανεξάρτητων” δικαστικών αρχών, οι οποίες στηρίζονται σε ισχυρισμούς περί εξοστρακισμών σφαιρών, είναι συχνά φαινόμενα στις “δημοκρατικές” κοινωνίες.

Όσο τα σύγχρονα συντηρητικά καθεστώτα έρχονται αντιμέτωπα με τα πιο ανατρεπτικά κομμάτια της κοινωνίας, τόσο περισσότερο θα συνεχίζουν να εμπλουτίζουν το νομικό τους οπλοστάσιο (βλέπε τρομονόμο), να ενισχύουν και να υπερασπίζουν τους μηχανισμούς καταστολής και να τρομοκρατούν την κοινωνία, σπέρνοντας τον φόβο και την ηττοπάθεια. Όσο περισσότερο οι ανατρεπτικές αντιδράσεις των εξεγερμένων θα στρέφονται εναντίον τους τόσο περισσότερο θα αποκαλύπτεται το πραγματικό πρόσωπο της “δημοκρατίας” τους, η οποία δεν διστάζει να εκτελεί εν ψυχρώ.

Πρωταρχικός σκοπός του κοινωνικού ελέγχου μέσω της καταστολής είναι να πλήξει τις συνειδήσεις μας και να μας μετατρέψει σε εξημερωμένους, φιλήσυχους και φοβισμένους πολίτες.

10 χρόνια μετά τη Γένοβα, αντιλαμβανόμαστε ότι ο καθένας από όσους εξεγείρονται κι αγωνίζονται ενάντια στην εξουσία και το σύστημα θα μπορούσε να βρίσκεται στην ίδια θέση με αυτή του Carlo, καθώς κορυφώνεται ο ανταγωνισμός και η βία ανάμεσα στους εξουσιαστές και τους εξουσιαζόμενους.

Δεν ξεχνάμε τον Carlo Giuliani που επέλεξε το δρόμο της σύγκρουσης και της ανυπακοής, γιατί και για μας ο δρόμος αυτός είναι κοινός.

Αναρχικοί/ές δράμας

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ - ΔΙΑΤΑΞΙΚΗ ΕΙΡΗΝΗ

Το κατασκεύασμα που αποκαλείται σύγχρονος άνθρωπος καλείται να συντηρήσει ένα πολιτικό σύστημα που τρέφεται από τις ίδιες του τις σάρκες. Οι μηχανισμοί της κάθε εξουσίας τα χουν καταφέρει ώστε να ανταποκρίνεται πειθήνια σ αυτό το κάλεσμα.
Η τυφλή πίστη στους θεσμούς, με τη βοήθεια της κρατικής προπαγάνδας μέσω των ΜΜΕ, μετέτρεψαν μια ολόκληρη κοινωνία σε ένα απέραντο μαντρί από εξημερωμένα πρόβατα που προσπαθούν να βρουν το δίκιο τους ρίχνωντας το φταίξιμο ο ένας στον άλλο.
Κατά καιρούς κάποιοι υποψιάζονται ότι κάτι πάει στραβά, αλλά κανείς δε τολμάει να αμφισβητήσει το ίδιο το μαντρί και να κοιτάξει πέρα απ'το φράχτη.
Αποτέλεσμα αυτού του στρουθοκαμηλισμού είναι να αυξάνεται η βία, τόσο κάθετα, προς συμμόρφωση των υποταγμένων από τους εκάστοτε αφέντες, αλλά και οριζόντια στις περί δικαίου αναζητήσεις των εξουσιαζόμενων. Έτσι οι τοποθετήσεις υπέρ ή κατά της βίας αυτοακυρώνονται, αφού και οι δύο αυτές μορφές της, συνεισφέρουν στη διατήρηση του ίδιου του συστήματος.
Απορρίπτουμε τη βία των αφεντικών.
Απορρίπτουμε τη βία των διαιρεμένων και βασιλευομένων.
Χαιρετίζουμε τη βία που έρχεται για να διαταράξει τις δομές του συστήματος με σκοπό τη διάλυσή του, τη βία που γκρεμίζει φράχτες και συντρίβει αφέντες.
Τις τελευταίες μέρες φαίνεται όλο και πιο ξεκάθαρα ποιοι βρίσκονται στις δυο πλευρές των χαρακωμάτων. Από τη μία είναι όλοι όσοι αγκυλώνονται στο παρελθόν, το κράτος, τα σκυλιά του κι όσοι υπάκουα σκύβουν το κεφάλι και κοιτάν να "την βγάλουν", κι από την άλλη όσοι έρχονται σε ολική ρήξη με το παρελθόν και αναζητούν νέες προοπτικές, μέσα απ'την σύγκρουση με το κράτος, την κοινωνία που το στηρίζει, και τους θεσμούς τους (τυπικούς και άτυπους), μέσα απ'την άρνηση "αυτονόητων" και "αναμφισβήτητων" αξιών, μέσα απ'την ανυποταξία τους.
Συμπαραστεκόμαστε σε όσους διαδηλώνουν την αντίθεσή τους στη μονοπωλιακή κρατική βία και στους συντρόφους που διώκονται φρονηματικά, όσο και στους συντρόφους που οπλίζονται, φυγοδικούν, φυλακίζονται, συγκρούονται ποικιλόμορφα με τους εξουσιαστές, απαλλοτριώνουν τράπεζες, ρισκάρουν τη ζωή τους, όσους και όσες δε χάσαν επαφή με τα άγρια κομμάτια τους παρά τη μαζική εξημέρωση.

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΤΑΚΤΙΕΤΑΙ, δεν παραχωρείται. Διαφορετικά δε μιλάμε για ελευθερία.

ΠΑΡΤΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

Και αν ήταν αυτό το τελευταίο που θα έγραφα ποίημα, ανυπότακτο και θλιμμένο, φθαρμένο μα ακέραιο, μια λέξη μόνο θα έγραφα... "σύντροφε"

10/03/2010 

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ...

Ρεσάλτο, Radio-Revolt, Ναδίρ, Στέκι στα Δυτικά, Μαραγκοπούλειο, Σφεντόνα, ΠΙΚΠΑ...
Γιατί χτυπάνε τις καταλήψεις;
Γιατί οι δομές των καταλήψεων - αντιεραρχικές και αυτοδιαχειριζόμενες καθώς είναι, αποτελούν εστίες αντίστασης, απέναντι σε μια κουλτούρα και μια κοινωνία που πάσχει από το σύνδρομο της ανευθυνότητας και του ραγιαδισμού, θυσιασμένη στο βωμό της εμπορευματοποίησης.
Οι καταλήψεις αυτές, δημιουργήθηκαν από ομάδες ανθρώπων που πήραν την απόφαση να χρησιμοποιήσουν άδεια κι άχρηστα κτίρια που είχαν εγκαταλειφθεί για χρόνια και δεν εξυπηρετούσαν τίποτα, στεγάζοντας εκεί τις ανάγκες αλλά και τις επιθυμίες τους από κοινού, διαλέγοντας να ζήσουν μια ζωή διαφορετική, βασισμένη στην αλληλεγγύη και τη συντροφικότητα, χτίζοντας πραγματικές ανθρώπινες σχέσεις, διαλέγοντας τη δική τους κοινωνικοπολιτική δράση κι όχι αυτή που τους επιβάλεται. 

Συγκροτούν ομάδες δραστηριοτήτων, οργανώνουν εκδηλώσεις κι όλα αυτά χωρίς το νταβατζηλίκι κανενός. Κι ο μεγάλος νταβατζής, το κράτος, νιώθει την απειλή.
Έτσι στις 16/2 το κράτος έστειλε τα σκυλιά του να εκκενώσουν την κατάληψη ΠΙΚΠΑ στο Ηράκλειο Κρήτης, προχωρόντας ταυτόχρονα σε συλλήψεις ατόμων που σχετίζονταν με την κατάληψη, φορτώνοντας ανόητα πλημμελήματα σε ένα από αυτά.
Λίγο αργότερα, ο κόσμος καλεί σε πορεία και συλλαμβάνονται άλλα τέσσερα άτομα, δυο απ' τα οποία φορτώνουν με εξωπραγματικές κατασκευασμένες κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα και τα άλλα δυο με πλημμελήματα.
Μετά την ποινικοποίηση φιλικών σχέσεων και συνωνυμίας, η ποινικοποίηση ενός ολόκληρου τρόπου ζωής κι ενός ολόκληρου πολιτικού χώρου είναι πλέον ολοφάνερη.